Τρόπος παρασκευής

Η πρώτη διαδικασία του παραγωγικού κύκλου του ζύθου είναι η συλλογή των πρώτων υλών. Η καλύτερη ποιότητα βύνης, λυκίσκου και νερού (βήμα 1) απαιτείται για το καλύτερο αποτέλεσμα του προϊόντος. Ακολουθεί το βράσιμο της βύνης στους 80 βαθμούς Κελσίου για την παρασκευή ανοιχτόχρωμου ζύθου ή στους 100 βαθμούς Κελσίου για σκουρόχρωμο (βήμα 2). Μετά ακολουθεί άλεση της βύνης (βήμα 3) και κατόπιν αναμιγνύεται με νερό (βήμα 4), για να απομακρυνθούν ευκολότερα οι διαλυτές ουσίες. Το μείγμα θερμαίνεται στην συνέχεια στους 65-75 βαθμούς Κελσίου. Το υγρό αυτό, μετά από μετάγγιση ή διήθηση (στράγγιγμα) διαχωρίζεται από τα αδιάλυτα συστατικά του (φλοιούς κλπ.) και ακολουθεί βρασμός σε ειδικούς λέβητες με ανάμειξη κατάλληλης ποσότητας λυκίσκου (1-1,5 χιλιόγραμμο ανά 100 χιλιόγραμμα βύνης περίπου) (βήμα 5). Με αυτή την διαδικασία απομακρύνονται ορισμένες πρωτεϊνικές ουσίες δια της πήξεως. Ύστερα ψύχεται στους 5 βαθμούς Κελσίου και κατόπιν τοποθετείται σε ειδικά δοχεία ζυμώσεως σε πολύ ψυχρούς χώρους (βήμα 6). Σε αυτά τα δοχεία γίνεται η πρώτη ζύμωση, κατά την οποία τα σάκχαρα μεταβάλλονται σε αλκοόλη και διοξείδιο του άνθρακα.

Κατά την περίοδο της ζύμωσης, το είδος της χρησιμοποιούμενης ζύμης διαχωρίζεται σε δύο κατηγορίες. Την αφροζύμη ή επιζύμη, κατά την οποία η ζύμη ανέρχεται στην επιφάνεια του υγρού με την μορφή αφρού, και την βυθοζύμη ή υποζύμη, κατά την οποία η ζύμη συλλέγεται στον κάτω μέρος του δοχείου. Παλαιότερα, σαν δοχεία για την ζύμωση χρησιμοποιούνταν ξύλινοι κάδοι οι οποίοι σήμερα έχουν αντικατασταθεί από μεταλλικές επισμαλτωμένες δεξαμενές. Η ζύμωση είναι μια πολύ λεπτή κατεργασία, με αποτέλεσμα η ύπαρξη μικροοργανισμών και ξένων ζυμών να είναι αιτία καταστροφής του ζύθου. Η διάρκεια της ζύμωσης είναι 8-12 ημέρες περίπου με χρήση βυθοζύμης, ενώ με χρήση αφροζύμης είναι μόλις 2-5 ημέρες.

Επειτα την κύρια ζύμωση, ο ζύθος μεταφέρεται σε δοχεία που βρίσκονται σε δωμάτια με θερμοκρασία 1-2 βαθμούς Κελσίου, για την ωρίμανση του, κατά την οποία συμβαίνουν νέες ζυμώσεις και η οποία διαρκεί από 1-4 μήνες. Έπειτα, με διήθηση ο ζύθος οδηγείται σε παστερίωση, ώστε να είναι δυνατή η μακρόχρονη διατήρησή του, και τέλος τοποθετείται σε φιάλες ή σε βαρέλια. Τελευταίο στάδιο είναι η διάθεση του ζύθου για κατανάλωση (βήμα 7).


 

Γνωρίζατε ότι...

Το πρώτο "κουτάκι" μπίρας παρουσιάστηκε μόλις το 1935, αμέσως μετά την κατάργηση της ποτοαπαγόρευσης.